Ιθαγένεια: της παγκοσμιοποίησης η Ιφιγένεια

Ο Γερμανοτσολιάς είνα κάποιος που εξαρτάται από τους Γερμανούς και συνεργάζεται μαζί τους εναντίων των Ελλήνων, ενώ έχει ελληνική καταγωγή. Αυτό τον ιστορικό όρο χρησιμοποιούμε για τους “μνημονιακούς”, στηλιτεύοντας ότι είναι ελληνικής καταγωγής θιασώτες των Γερμανών.

Υπάρχει και ο ΣΥΡΙΖΑ, που δεν είναι “μνημονιακός” και επομένως δεν είναι Γερμανοτσολιάς. Είναι όμως Πακιστανοτσολιάς! Και Νιγηριανοτσολιάς. Και Αλβανοτσολιάς. Και ξενοτσολιάς. Παρόμοια με τους "μνημονιακούς", ο ΣΥΡΙΖΑ λειτουργεί προς όφελος των παράνομων ξένων σαν να ήταν “δικός τους”. Και δεν το αρνείνται. Με κάτι τσιτάτα “είμαστε όλοι μετανάστες” κλπ θέτει τον εαυτό του με το μέρος “αυτών των ανθρώπων”.

Για να καλύψει τους ξένους διαβιούντες στην Ελλάδα, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει απλά να τους δώσει ιθαγένεια . Θέλει να αλλάξει την έννοια της ιθαγένειας. Με τον ίδια λέξη να εννοούμε κάτι τελείως διαφορετικό: το “διαφορετικό”. Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να εισάγει το δίκαιο του εδάφους στην ιθαγένεια, πράγμα που θα μετατρέψει την Ελλάδα σε Ιθαγενειάδα. Η ιθαγένεια θα είναι κάτι άσχετο με την “πατρίδα”. Θα είναι το βιολογικό περιεχόμενο ενός εδάφους. Και φυσικά, αν ισχύουν παρόμοια πράματα και στις άλλες χώρες, θα μπορείς σε μια ζωή να αλλάξεις όσες ιθαγένειες θέλεις. Οι χώρες δεν θα έχουν τίποτα “εθνικό” ως βιωματικό χαρακτηριστικό.

Αυτό που δεν μου αρέσει στην εικόνα αυτή είναι το γκρέμισμα ενός βιώματος και μάλιστα πολιτιστικού. Δυστυχώς, στην Ελλάδα το εθνικό βίωμα έχει ξεφτιλιστεί για λόγους ιστορικούς. Και γι αυτό δεν ευθύνεται ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε η Αριστερά. Είναι υπεύθυνη η Δεξιά που το κόμμα το έκανε “έθνος”, κατασκευάζοντας την προπαγάνδα ότι εθνικόφρων σημαίνει Δεξιός και πως όποιος δεν είναι Δεξιός, δεν είναι και Έλληνας.

Αντιλαμβάνομαι το μίσος της ελληνικής Αριστεράς για το εθνικό βίωμα, αλλά πρέπει η Αριστερά να προσπαθίσει να αντιληφθεί ότι η προπαγάνδα της εμφυλιακής Δεξιάς δεν είναι η πραγματικότητα.

Η ιθαγένεια της καταγωγής έχει σχέση με το εθνικό βίωμα; Ναι, είναι ταυτόσημη διότι βίωμα είναι η εντύπωση που αποκτάς από την εμπειρία σου με ένα σύνολο ανθρώπων που έχουν κοινές συνήθειες και τρόπο ζωής. Χωρίς αυτό το σύνολο που ορίζεται από τις κοινές συνήθειες του (έθος), δεν έχεις κάποιο σχηματισμένο βίωμα. Αν ο πληθυσμός τη Ιθαγενειάδας είναι αλλοτριωμένος και ανεθνικός, το βίωμά σου δεν είναι πολιτιστικό, διότι δεν υπάρχει σύνδεση των μελών μιας κοινωνίας με κοινούς δεσμούς και δράσεις. Κάθε άτομο έχει άλλο τρόπο ζωής και αντίληψης της πραγματικότητας. Κάθε άτομο είναι άλλο έθνος. Η συνισταμένη είναι κάτι χωρίς συνείδηση, χωρίς πολιτισμό, χωρίς βίωμα. Είναι μια ζωή χωρίς ταυτότητα. Η αποεθνοποιημένη ιθαγένεια καταστρέφει τον ανθρωπιστικό πολιτισμό (όπως, για παράδειγμα, τα δημοτικά τραγούδια, τις παραδόσεις κ.α.) και αφήνει μόνο τον υλικό και τεχνικό πολιτισμό. Τα έθνη με ταυτότητα μετατρέπονται σε αλλοτριωμένες μάζες, σε μια βαβέλ όπου δεν μπορεί το άτομο να αυτοοριστεί, να χτίσει αρχές, να βρει ιδανικά και να αποκρυσταλώσει ένα νόημα ζωής. Γιατί το κάθε έθνος, δεν είναι ένα εταιροπροσδιοριζόμενος μίσος, αλλά είναι διαφορετικές βιωματικές απόψεις για το νόημα τις ζωής.

Σκίσε με ν' αλλάξω μνημόνιο.

Τον Μάιο του 2014 κάποιοι Έλληνες δημοσιογράφοι είχαν την ευκαιρία να θέσουν ερωτήματα στον κ. Τρισέ, τον πρώην Διοικητή της ΕΚΤ και σημαντικό διαμορφωτή του μνημονίου. Όταν ερωτήθηκε για την πιθανότητα υπάρξεως "λάθών" στο μνημόνιο, ο κ. Τρισέ, αντιλαμβανόμενος ότι η ερώτηση ήταν βολή κατά του μνημονίου, τους έδωσε - εκνευρισμένος - μια απλή εναλλακτική: "αν δεν σας αρέσει η λιτότητα, τότε να μην ζητάτε βοήθεια" *. 

Τί σημαίνει αυτή η σύντομη φράση του τέως Διευθυντή της ΕΚΤ; Είναι η πιο περιληπτική, ουσιώδης και συνάμα λεπτομερής περιγραφή του μνημονίου. Ας τη δούμε με εικόνες:

Φαντάσου ότι είσαι σε ένα δωμάτιο με ένα τραπέζι και ένα μαστίγιο, απλωμένο πάνω σε αυτό. Κάποια στιγμή μπαίνει μέσα ο Τόμσεν και σου λέει ότι κάθε φορά που θα χτυπάς την πλάτη σου με το μαστίγιο, θα σου δείνει 1 εκατομμύριο Ευρώ. Έτσι, αν για παράδειγμα χρειάζεσαι πέντε εκατομμύρια Ευρώ, θα πρέπει να χτυπήσεις 5 φορές την πλάτη σου με το μαστίγιο και αμέσως θα σου δωθεί το αντίστοιχο ποσό. Αν δεν αντέχεις το μαστίγωμα, μπορείς να μην το κάνεις, αλλά δεν θα σου δωθεί κανένα ποσό. Με άλλα λόγια, από την μία κανένας δεν σε υποχρεώνει να κάνεις θυσίες, αλλά από την άλλη οι θυσίες αμοίβονται, ώστε να έχεις κίνητρο εκτέλεσής τους. Υπό αυτή την έννοια, το μνημόνιο δεν έχει τίποτα "τιμωρητικό".

Όταν ακούς ότι οι ελεγκτές της τρόικας έρχονται για έλεγχο, σημαίνει ότι ο Τόμσεν έρχεται να διαπιστώσει αν έχεις μαστιγωθεί. Κοιτά την πλάτη σου, μετρά τις ουλές και σου δίνει ένα προσυμφωνημένο ποσό για κάθε ουλή.

Η πρόσφατη -προεκλογική- παράταση του μνημόνιου, σημαίνει ότι αναβλήθηκε ο έλεγχος για αργότερα, διότι δεν αντέχουμε να μαστιγωθούμε άμεσα. Έτσι δεν πήραμε λεφτά, αλλά θα έχουμε την δυνατότητα να τα κερδίσουμε κάποια άλλη στιγμή. Με θυσίες.

Όταν ακούς ότι η τάδε χώρα που είχε υπογράψει μνημόνιο, εξήλθε από αυτό πρόωρα ή βγήκε οριστικά από το μνημόνιο, σημαίνει ότι για κάποιο διάστημα η χώρα αυτή χρειαζόταν λεφτά - που δεν τα έβρισκε από αλλού ή δεν τα εξοικονομούσε περιορίζοντας τις ανάγκες της - και μαστιγωνόταν για να συμπληρώσει το εισόδημά της. Όμως η χώρα δεν χρειάζεται πλέον ξένα λεφτά και ζει με τα δικά της. Έτσι, αν και η συμφωνία ανταμοιβής του μαστιγώματος ισχύει ακόμα, η χώρα δεν κάνει χρήση της συμφωνίας.

Καταλαβαίνουμε λοιπόν, ότι όσες υπογραφές και να έχουμε βάλει στο μνημόνιο και ό,τι κι αν έχουμε υποσχεθεί, δεν είναι δεσμευτικό και δεν μας επιβάλεται, αλλά είναι προϋπόθεση για την παροχή βοήθειας. Το μνημόνιο δεν είναι ανάγκη να το σκίσουμε για να λήξει. Το μνημόνιο ισχύει όσο χρειαζόμαστε λεφτά. Θα έλεγα ότι είναι δεσμευτικό για τους δανειστές, διότι αυτοί είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν την κάθε καμτσικιά. Άν η διάρκεια του μνημονίου παρέλθει, τότε όσο και να μαστιγωνόμαστε, δεν θα μας δώσει κανένας λεφτά, αφού η συμφωνία δεν ισχύει για πάντα.

Με την βοήθεια του κ. Τρισέ έχουμε καταλάβει ότι το κλουβί του μνημονίου δεν έχει πόρτα, δεν μας φυλακίζει, δεν μας παγιδεύει, δεν χρειάζεται να το σπάσουμε και κανένας δεν μας έβαλε με το ζόρι σε αυτό. Το μνημόνιο δεν υπάρχει! Το μόνο υπαρκτό είναι η χρεοκοπία και τα ελλείμματα. 

Η εικόνα, όμως, που δώσαμε δεν είναι ακριβής, διότι - στην πραγματικότητα - ο μαστιγούμενος δεν είναι ο ίδιος με αυτόν που παίρνει την αμοιβή. Θα έχετε, ασφαλώς, ακούσει τους πολιτικούς μας να λένε πόσο ανησυχούν για να μην χαθούν οι θυσίες του ελληνικού λαού. Άθελά τους αποκαλύπτουν την αλήθεια: το μαστίγωμα γίνεται στην πλάτη του ελληνικού λαού, ενώ την αμοιβή εισπράτει "η χώρα", "ο τόπος", η "οικονομία",  οι "αρχές".

Οι αμοιβή δίνεται στις "αρχές" ώστε να κάνουν το μαστίγομα υποχρεωτικό. Διότι η Ελλάδα είναι κράτος και δημιουργός δικαίου και μπορεί να κάνει νόμους (εφαρμοστικούς) που είναι υποχρεωτικοί και έχουν όργανα που τους επιβάλλλουν, όπως τα δικαστήρια, οι εφορίες, τα υπουργεία και άλλοι θεσμοί.

Στην πραγματικότητα το σενάριο είναι ως εξής: Φαντάσου ότι σε πιάνει ο πρωθυπουργός και σε δένει σε μια καρέκλα. Για κάθε χτύπημα που σου δίνει με το μαστίγιο εισπράττει ένα ποσό. Αν δεν σε χτυπήσει δεν παίρνει τίποτα.  Το μνημόνιο είναι η ταρίφα αμοιβών του δημίου. Το μνημόνιο δεν είναι δεσμευτικό, αλλά αποφέρει όφελος και δίνει κίνητρο.  

Το σημαντικό είναι ότι όσοι - δήθεν - ανησυχούν να μην πάνε στράφι οι θυσίες του ελληνικού λαού, ευχαριστούν τον θεό που οι θυσίες τους δίνουν δουλειά και μεροκάματο. Είναι βρώμικη δουλειά, αλλά κάποιος πρέπει να την κάνει. Αυτοί μένουν στο Ευρώ. Για σένα έχει "μόρια".









* http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=594333&h1=true#commentForm

Σκληρή διαπραγμάτευση της κυβέρνησης: 
(Η τρόικα αμύνεται με αυταπάρνηση απένατι στις παράλογες απαιτήσεις των Ελλήνων αξιωματούχων)

Άδωνις :-Ποιος μιλάει?

Παίκτης: -Ο Τόμσεν?

Άδωνις: -Ο Τόμσεν ο ψιλικατζής? Κατάλαβα. Πάλι για τσίχλες θα παίζουμε.

Τόμσεν: - 500 απολύσεις μπρος και άλλες 1.000 πίσω.

Άδωνις: - Σκύψε να σε γαμήσω! Αναρωτιέμαι αν αξίζω να παίζω με  με κάτι ψωμόλυσες σαν και του λόγου σου. Απορώ που σας βρίσκουν και σας βάζουν στο ΔΝΤ?  Ήθελα νά ‘ξερα! Από την Κομουνδούρου σε ψώνισαν?

Τόμσεν: - Περιμένω να ακούσω το ποντάρισμα σου, χωρίς άλλα σχόλια!

Άδωνις: - Τι να ποντάρω ρε φτωχομπινέ? Ακόμα και με διπλά να πάω, για ψυχικό παίζω. Πές ρε παιδάκι μου: «100.000 απολύσεις» να σε παραδεχτώ! Κανονικά έπρεπέ τώρα να πάρω τη Λαγκάρντ και να ζητήσω να με προσλάβει στη θέση σου. Τσικιρικιτζή! Ξεφτυλίζεις κοτζάμ ΔΝΤ.

Τόμσεν: -Θα παίξεις ή θα μας μας ζαλίζεις  την τρόϊκα? Παίξε ή πήγαινε ντούκου.

Άδωνις: - Εγώ λέω να πιάσουμε καμιά σβούρα, να παίξουμε κανένα «πάρτα όλα» για το καλό του νέου χρόνου. Δεν είσαι ‘συ παίχτης για μπόμπα χαρακίρι με πιπίνι και παράθυρο.

Τόμσεν: -Ξημερώσαμε ρε  Άδωνι,  και δεν θα προλάβεις να βγεις στις αγορές με τις μαλακίες σου. Λέγε πόσους θέλεις να τελειώνουμε!

Αδωνις: -Ένα εκατομμύριο!

Όλι Ρεν: -Και που θα το βρεις το ένα εκατομμύριο, ρε γατάκι Άδωνι? Ακόμα και μαζί με τους παπάδες, ούτε 800.000 δε μαζεύετε.

Άδωνις: -Έχω συνεννοηθεί με τον Ράϊχενμπαχ. Ούτε παπάδες, ούτε ρηγάδες! Θα απολύσουμε και άλλους 200.000 από το γερμανικό Δημόσιο, συμπληρωματικά, «για να έρθει ανάπτυξη». Χα, χα! Καλό, ε?

Στουρνάρας:- Και δηλαδή .... άμα παίξεις από χέρι τα ρέστα σου, εμείς τι θα παίξουμε? Θα απολύσουμε και άλλα δυο εκατομμύρια από το αγγλικό δημόσιο, «για να πατάξουμε τα συντεχνειακά συμφέροντα»?

Άδωνις:- Είσαι και μαλάκας, είσαι και Στουρνάρας. Ρε, δεν πας να παίξεις καμιά "μονόπολη" με τη φουκαριάρα τη μάνα σου, που παίρνει σύνταξη 400 Ευρώ, η κακομοίρα? Ρε, εγώ αν ήμουν στη θέση σου, «έτσι» να έκανα, θα έβρισκα δυο –τρία εκατομμυριάκια να τους απολύσω. Πάρε από τον ιδιωτικό τομέα! Έτσι κι αλλιώς, συντάξεις δεν θα έχεις να τους δώσεις. Διώξ’ τους τώρα, πριν γεράσουν, γιατί μετά θα έχουν πολλά έξοδα και απαιτήσεις: φάρμακα, εφάπαξ, εξετάσεις, wi-fi. Ρε, όλα εγώ θα τα σκέφτομαι σε αυτό το τραπέζι?  

Όλι Ρεν:-Μα, είπαμε να απολύσετε κανένα δημόσιο υπάλληλο, για να ελαφρυνθεί η ιδιωτική οικονομία από το βάρος του σπάταλου δημοσίου. Και σεις θα απολύσετε από τον ιδιωτικό?

Άδωνις: -Μα υπάρχει καλύτερο ξελάφρωμα του ιδιωτικού τομέα, από το να του πάρεις τους πανάκριβους, τεμπελχανάδες, εργαζομένους και να τους δώσεις ισάριθμους, φτηνούς, ανασφάλιστους και ξεκούραστους λαθρομετανάστες? Αν δεν τους απορροφήσουμε άμεσα, θα μας τους πάρει καμιά Γερμανία  και άντε να βρεις καινούριους μετά. Πώς θα έρθει ανάπτυξη, όταν σου στραβομουτσουνιάζει ο Έλληνας  με τα 200 Ευρώ του «Τζάμπο»? Σου δίνω δουλειά, κύριε! Θες και λεφτά από πάνω? Σιγά μη σου κάνουμε και καμιά πίπα.

Τόμσεν:- Άμα είναι να απολύουμε ό,τι κινείται, εγώ λέω να περιμένουμε λίγες μέρες ακόμα για να απολυθεί η τελευταία ΕΣΣΟ στρατευσίμων.

Άδωνις: - Γειά σου ρε  Τόμσεν παιχταρά! Έχεις πιάσει το νόημα της “κινητικότητας” : "απολύεται ό,τι κινείται".

Διυλίζοντας τον ταξιτζή, καταπίνω τον τραπεζίτη.

H ελληνική οικονομία δεν πρόκειται ποτέ ξανά να αρμενίσει ορθά, διότι τα χρόνια της κραιπάλης που προηγήθηκαν έχουν "στραβώσει τον γιαλό" της πραγματικής οικονομίας.

Σκεφτείτε πόσο δάκρυ έχει χυθεί από τον επιχειρηματικό κόσμο (΄τόσο τους κρατικοδίαιτους όσο και τους  ... τίμιους) για την αύξηση του ΦΠΑ κατά 5% (στην εστίαση 10%) την αύξηση των καυσίμων κατά 100% (λόγω ΕΦΚ), το "χαράτσι" κλπ. Οι αυξήσεις αυτές συνέβησαν μετά την εμφάνιση της κρίσης.Όλοι συμφωνούμε ότι αυτή η στρατηγική αύξησε σε ένα ποσοστό τα κόστη και επηρέασε δυσμενώς την βιωσιμότητα των επιχειρήσεων και την ανταγωνιστικότητα προϊόντων και υπηρεσιών, λόγω των φόρων.

Διυλίζουμε τον κώνωπα και καταπίνουμε την κάμηλο: Ξεχνάμε όμως ότι πριν την κρίση, οι τιμές των προϊόντων αυξήθηκαν απότομα με την εισαγωγή του Ευρώ. Οι αυξήσεις αφ' ενός δεν οφειλόταν στους φόρους (που ήταν χαμηλότεροι) και αφ' ετέρου ήταν πολύ μεγαλύτερες (της τάξης του 300%).

Αν οι πρόσφατοι φόροι ανέβασαν τα κόστη και μείωσαν την ανταγωνιστικότητα, καθιστώντας την ανάπτυξη ΜΗ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ εξαγγελία, ας αναλογιστούμε πόσο περισσότερο είχαμε "πυροβολήσει τα πόδια μας"  την δεκαετία του '90 της "ισχυρής Ελλάδας". Η ρευστότητα δημιούργησε πληθωρισμό, εκτοξεύοντας τις τιμές και κόστος ανά μονάδα παραγόμενου προϊόντος, σε όλους τους τομείς. Ταυτόχρονα οι εισαγωγές κατέστησαν  κάθε παραγωγή άσκοπη και ΖΗΜΙΟΓΟΝΑ. Το ξεχείλωμα του εμπορικού ισοζυγίου εκείνης της εποχής είναι αποτέλεσμα της απαξίωσης της ελληνικής παραγωγής. Το οξύμωρο είναι ότι το εμπορικό έλλειμμα της χώρας συζούσε αρμονικά με μια ανάπτυξη του 4% !!! Μαγικό και ανεξήγητο; Την δεκαετία που η ελληνική μεταποίηση "αποθέωνε το ... Λέβα" και γύριζε την πλάτη στο "σέξυ" Ευρώ, η ελληνική φάμπρικα έβαζε λουκέτο και μετακόμιζε στην Βουλγαρία - αφήνοντας πίσω της ανέργους, που αγόραζαν από τις λαϊκές ... πατάτες Αιγύπτου - η Ελλάδα είχε ανάπτυξη ζηλευτή. Η ανάπτυξη όμως δεν οφειλόταν στον πλούτο, αλλά στο χρήμα από την ... Δανεία. Το δανεικό!

Όταν η πραγματική "ατμομηχανή" της ελληνικής οικονομίας (τα δάνεια) "βάρεσε μπιέλα", δεν διαθέταμε μια νέα ατμομηχανή (πραγματική οικονομία) που θα την αντικαθιστούσε  Το τρένο αυτή τη στιγμή έχει ακινητοποιηθεί σε μια ανηφόρα (σκληρό Ευρώ) και δίχως μηχανή που να τραβάει ... το παίρνει ο κατήφορος προς τα πίσω (ύφεση).

Το πρόβλημα για κάθε επιχείρηση είναι το οικονομικό περιβάλλον. Τα λειτουργικά κόστη είναι πανάκριβα, αλλά οι τιμές πώλησης δεν μπορούν να ξεπεράσουν το κόστος παραγωγής (δημιουργώντας ζωτικό κέρδος), διότι περιορίζονται από τη τιμή των εισαγομένων ανταγωνιστών τους. Οι δε καταναλωτές δεν διαθέτουν αεριτζίδικη ρευστότητα για να στηρίξουν αύξηση τιμών πάνω από το κόστος. Η ελληνική παραγωγή, αν και παράγει προϊόντα, δεν μπορεί να παράξει κέρδη. Είναι "συστημικά" προγραμματισμένη ("από χέρι") να παράγει ζημίες. Μόνο περιθώριο κέρδους πλέον (για λόγους επιβίωσης), είναι η φοροδιαφυγή, η χρήση μαύρης εργασίας και το "φέσωμα" των προμηθευτών.

Το οικονομικό περιβάλλον είναι η απόλυτη συστημική παράμετρος και η μεταρρύθμισή του είναι η μητέρα όλων των δομικών μεταρρυθμίσεων. Αντί να πούμε την αλήθεια και να ζητήσουμε την μεταρρύθμιση του νομίσματος και του συστήματος τιμών, ασχολούμαστε με δημιουργία "επικοινωνιακών" make-up. Είναι δυνατόν η κρίση στην Ευρώπη και την Αμερική να προήλθε από την έλλειψη μεταρρύθμισης .... στην συντεχνία των ταξιτζήδων? Και την ίδια ώρα να μην χρειάζεται καμιά μεταρρύθμιση η συντεχνία των τραπεζιτών? Είναι δυνατόν η χώρα να πτώχευσε επειδή δεν ήταν απελευθερωμένο το επάγγελμα του περιπτερά? Είναι δυνατόν να μην σχετίζεται με την ανεργία και την ύφεση η πλημμύρα εισαγομένων προϊόντων, που εκτοπίζουν την τοπική παραγωγή? Η λύση στην ανεργία θα προέλθει από το άνοιγμα του επαγγέλματος του Δικηγόρου? Το Ευρώ είναι δυνατόν να μην έχει σχέση με την κρίση όταν καταρρέουν 5 χώρες που το χρησιμοποιούν ως νόμισμα και ευημερούν όσες διατηρούν δικό τους νόμισμα εντός ΕΕ?


Συμφωνώ με τον επικεφαλής της Goldman Sachs ότι "δεν καταλαβαίνω από που θα προέλθει η ανάπτυξη στην Ελλάδα".

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22770&subid=2&pubid=63778121

Μάλλον ο κύριος αυτός δεν ξέρει ότι όπου υπάρχει ένα "θέλω" υπάρχει και ένας δρόμος (προς την χρεοκοπία).
Μάλλον ο σύντροφος Κόεν δεν καταλαβαίνει ότι η ανάπτυξη έρχεται επειδή ο "μέγας τιμονιέρης"  Σαμαράς "θα φάει σίδερα για να φέρει επενδύσεις" και επειδή "μιλά με τον θεό".

Για ποιον λόγο η Ανάπτυξη δεν θα έρθει ποτέ στην Ελλάδα:

1.Μία κλασική επαγγελία των πολιτικών ανά τoν κόσμο είναι ότι, λόγω της διακυβέρνησης που πρόκειται να ασκήσουν, θα έρθουν «ξένες επενδύσεις» στην χώρα.

Οι άμεσες ξένες επενδύσεις γινόταν πριν την εποχή της παγκοσμιοποίησης, ώστε οι πολυεθνικές να αποφεύγουν τους υψηλούς φόρους εισαγωγής και να αποφεύγουν τον άνισο ανταγωνισμό από τους ντόπιους επιχειρηματίες. Παρήγαγαν το προϊόν τους μέσα στην χώρα κατανάλωσης, χρησιμοποιούσαν ντόπιους εργάτες και έτσι ανταγωνιζόταν τους ντόπιους επιχειρηματίες επί ίσοις όροις.

Τώρα πλέον που δεν υπάρχουν φόροι στα εισαγόμενα προϊόντα (λόγω παγκοσμιοποίησης και συμμετοχής σε Π.Ο.Ε και Ε.Ε.), κανένας ξένος επενδυτής δεν έχει κίνητρο να παράγει κάτι στην Ελλάδα, ώστε να κερδίσει την αγορά της. Καλύτερα είναι να έχει συγκεντρωμένη όλη την παραγωγή του σε μια φτηνή  (με υποτιμημένο νόμισμα) και εξαθλιωμένη χώρα και να εξάγει σε όλες τις υπόλοιπες. 

Εξάλλου, λόγω ύφεσης, ανεργίας, φτώχειας και γενικής απενταρίας, δεν υπάρχει και κάποια κερδοφόρα αγορά με υψηλή ζήτηση στην Ελλάδα. Συνεπώς, έχει χαθεί το κίνητρο ακόμα και για κάποια μικρή επένδυση εμπορικού χαρακτήρα (εισαγωγή, αποθήκευση, λιανεμπόριο), που δεν εμπλέκει την παραγωγή.

2. Με δεδομένο ότι είναι απίθανο να έρθουν επενδυτικά κεφάλαια από το εξωτερικό, θα έπρεπε να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας στην ντόπια επιχειρηματικότητα. Αλίμονο, όμως! Οι επίδοξοι Έλληνες επιχειρηματίες θα έχουν να αντιμετωπίσουν ανταγωνιστικά προϊόντα που εισάγονται από χώρες με φτηνό νόμισμα και χαμηλές επιβαρύνσεις σε φόρους και εισφορές. Το αποτέλεσμα θα είναι να μην μπορέσουν να πάρουν μερίδιο αγοράς και να χρεοκοπήσουν. 

Αν σε αυτό προσθέσουμε και το απελπιστικό επιχειρηματικό περιβάλλον (ανυπαρξία ζήτησης, αδυναμία των τραπεζών να δανείζουν κεφάλαια, ασυνέπεια του κράτους στην εκπλήρωση των υποχρεώσεών του), η οποιαδήποτε ελπίδα θα πρέπει να χαρακτηριστεί ως εμμονή και παραλογισμός.

3. Υπάρχει και η «πιπίλα» της πώλησης της δημόσιας περιουσίας και των ιδιωτικοποιήσεων. Οι πιθανοί αγοραστές των υποδομών, γνωρίζοντας ότι έχει καταρρεύσει η ζήτηση της ελληνικής αγοράς και παράλληλα έχουν αυξηθεί παράλογα οι απαιτήσεις των δανειστών μας επί οποιασδήποτε οικονομικής δραστηριότητας, θα αγόραζαν περιουσία μόνο με σκοπό να την μεταπωλήσουν σε κάποιον άλλον, που θα ήθελε να την αγοράσει για άγνωστο λόγο. Το επιχειρηματικό περιβάλλον στην Ελλάδα είναι απολύτως αβίωτο και κανένας δεν περιμένει να βγάλει κέρδη από ένα μέρος όπου υπάρχουν μόνο χρέη, απόγνωση, αυτοκτονίες, λουκέτα και συλλήψεις επιχειρηματιών.

Άλλωστε, αν κάτι ήταν κερδοφόρο, θα το πουλούσαν;

Ο αδελφός μου παραπονιόταν: «είναι δυνατόν να αγοράζουμε ντομάτες με 2 ευρώ στο σούπερ μάρκετ τον Αύγουστο;» . Με έβαλε σε σκέψεις για το πόσο ανυπεράσπιστοι είμαστε απέναντι στην αυθαιρεσία και τον μαυραγοριτισμό της «αγοράς» που υποβαθμίζει την ποιότητα ζωής των πολιτών ροκανίζοντας τον καθημερινό κόπο τους με το «έτσι θέλω – τόσο πουλάω». Θύμωσα λίγο όταν ανέφερε τα καρτέλ, τις κάτω του κόστους τιμές παραγωγού, τους κακοπληρωμένους υπαλλήλους των σούπερ μάρκετ, τις ψεύτικες προσφορές, τα αλλοιωμένα προϊόντα που πωλούνται χωρίς ντροπή. Σκέφτηκα ότι το κράτος εδώ και τόσο καιρό δεν μπορεί να ελέγξει τις τιμές των καθημερινής χρήσης προϊόντων. Και πως θα μπορούσε άλλωστε να το κάνει πραγματικά; Δεν πιστεύω ότι το κράτος πραγματικά μπορεί να ελέγξει τις τιμές από το μεγαλύτερο μέχρι το μικρότερο μαγαζί σε όλη την επικράτεια. Πάντα θα βρίσκουν τρόπους οι κακοί επαγγελματίες να εξαπατούν τους συμπολίτες τους και την πολιτεία. Και ο οποιοσδήποτε έλεγχος παρακάμπτεται λόγω της διαφθοράς των ελεγκτών.
Μετά ανέφερε ο αδελφός μου και το κλισέ: «δεν υπάρχει ανταγωνισμός». Δεν νομίζω ότι το κράτος μπορεί να επιβάλει τον ανταγωνισμό. Στο μυαλό μου ήρθε ο πολίτης ως παράγοντας της αγοράς. Αυτός έχει κίνητρο να μειώσει την αισχροκέρδεια … αλλά μπορεί; Πώς να μπορέσει; Ο πολίτης δεν είναι κράτος, δεν είναι εξουσία, δεν είναι υπουργός, δεν είναι αγορανομία. Βέβαια, τώρα τελευταία ακούω ότι υπάρχουν οργανώσεις καταναλωτών, και βλέπω στην τηλεόραση εκπροσώπους τους να καταγγέλλουν τους εμπόρους για τις πρακτικές τους, να διαμαρτύρονται, να παρουσιάζουν στοιχεία, να υποβάλουν μηνύσεις. Αποτέλεσμα όμως δεν υπάρχει.
«Και δεν μπορούσαν αυτές οι οργανώσεις, αντί να διαμαρτύρονται και να μηνύουν, να κάνουν κάτι ποιο ουσιώδες;», τον ρώτησα. «Σαν τι;» μου απάντησε αυτομάτως. «Να ιδρύσουν ένα σουπερμάρκετ για τα μέλη τους, που να πουλάει στο κόστος τα προϊόντα χωρίς να επιδιώκει κανένα κέρδος. Οι καταναλωτικές οργανώσεις επιδιώκουν την εξυπηρέτηση των μελών τους και όχι το κέρδος».
Τελειώνοντας την φράση μου συνειδητοποίησα ότι είχα βρει «το αυγό του Κολόμβου». Πράγματι, μία τέτοια κίνηση θα έφερνε ανταγωνισμό στην αγορά, θα έδινε το πλεονέκτημα στον καταναλωτή να δράσει αντί να είναι παθητικός, να είναι παράγοντας στο παιχνίδι, να χειραγωγεί την αγορά κατά τα συμφέροντά του. Το ίδιο πράγμα θα μπορούσαν να κάνουν και τα κόμματα με τον χαρακτήρα τους ως «οργανώσεις πολιτών» ή και η εκκλησία ως «ποίμνιο»: να ιδρύσουν δικά τους μη κερδοσκοπικά καταστήματα για τα μέλη τους. Μήπως τελικά τα κόμματα του μέλλοντος θα είναι οι καταναλωτικές οργανώσεις; Αφού τα κόμματα δεν έχουν οράματα και πολιτικές θέσεις, μήπως θα μπορούσαν τουλάχιστον να δώσουν πρακτικές λύσεις σε ουσιώδη καθημερνά προβλήματα ποιότητας ζωής χρησιμοποιώντας την αυτοοργάνωση; Μήπως η αυτοοργάνωση είναι ποιο αποτελεσματική από το κυνήγι της εξουσίας; Μήπως ο πολίτης πρέπει να γίνει παράγοντας εξουσίας ο ίδιος, αντί να είναι χαζοψηφοφόρος;
Παλιά το κράτος είχε κατηγορηθεί (δίκαια) ότι είναι κακός επιχειρηματίας. Ο πολίτης όμως που συνεταιρίζεται και έμμεσα γίνεται επιχειρηματίας, είναι και αυτός κακός επιχειρηματίας; Και μήπως οι ιδιώτες είναι καλοί επιχειρηματίες; Τα κόμματα απέτυχαν, η πολιτική όμως και ο πολίτης έχουν ελπίδα. Η εξουσία είναι αλλοτριωμένη όσο και αν αλλάζουν τα πολιτεύματα και οι κυβερνήσεις. Η κοινωνία όμως είναι αδιάφθορος φύλακας του εαυτού της.