Τον Μάιο του 2014 κάποιοι Έλληνες δημοσιογράφοι είχαν την ευκαιρία να θέσουν ερωτήματα στον κ. Τρισέ, τον πρώην Διοικητή της ΕΚΤ και σημαντικό διαμορφωτή του μνημονίου. Όταν ερωτήθηκε για την πιθανότητα υπάρξεως "λάθών" στο μνημόνιο, ο κ. Τρισέ, αντιλαμβανόμενος ότι η ερώτηση ήταν βολή κατά του μνημονίου, τους έδωσε - εκνευρισμένος - μια απλή εναλλακτική: "αν δεν σας αρέσει η λιτότητα, τότε να μην ζητάτε βοήθεια" *.
Τί σημαίνει αυτή η σύντομη φράση του τέως Διευθυντή της ΕΚΤ; Είναι η πιο περιληπτική, ουσιώδης και συνάμα λεπτομερής περιγραφή του μνημονίου. Ας τη δούμε με εικόνες:
Φαντάσου ότι είσαι σε ένα δωμάτιο με ένα τραπέζι και ένα μαστίγιο, απλωμένο πάνω σε αυτό. Κάποια στιγμή μπαίνει μέσα ο Τόμσεν και σου λέει ότι κάθε φορά που θα χτυπάς την πλάτη σου με το μαστίγιο, θα σου δείνει 1 εκατομμύριο Ευρώ. Έτσι, αν για παράδειγμα χρειάζεσαι πέντε εκατομμύρια Ευρώ, θα πρέπει να χτυπήσεις 5 φορές την πλάτη σου με το μαστίγιο και αμέσως θα σου δωθεί το αντίστοιχο ποσό. Αν δεν αντέχεις το μαστίγωμα, μπορείς να μην το κάνεις, αλλά δεν θα σου δωθεί κανένα ποσό. Με άλλα λόγια, από την μία κανένας δεν σε υποχρεώνει να κάνεις θυσίες, αλλά από την άλλη οι θυσίες αμοίβονται, ώστε να έχεις κίνητρο εκτέλεσής τους. Υπό αυτή την έννοια, το μνημόνιο δεν έχει τίποτα "τιμωρητικό".
Όταν ακούς ότι οι ελεγκτές της τρόικας έρχονται για έλεγχο, σημαίνει ότι ο Τόμσεν έρχεται να διαπιστώσει αν έχεις μαστιγωθεί. Κοιτά την πλάτη σου, μετρά τις ουλές και σου δίνει ένα προσυμφωνημένο ποσό για κάθε ουλή.
Η πρόσφατη -προεκλογική- παράταση του μνημόνιου, σημαίνει ότι αναβλήθηκε ο έλεγχος για αργότερα, διότι δεν αντέχουμε να μαστιγωθούμε άμεσα. Έτσι δεν πήραμε λεφτά, αλλά θα έχουμε την δυνατότητα να τα κερδίσουμε κάποια άλλη στιγμή. Με θυσίες.
Όταν ακούς ότι η τάδε χώρα που είχε υπογράψει μνημόνιο, εξήλθε από αυτό πρόωρα ή βγήκε οριστικά από το μνημόνιο, σημαίνει ότι για κάποιο διάστημα η χώρα αυτή χρειαζόταν λεφτά - που δεν τα έβρισκε από αλλού ή δεν τα εξοικονομούσε περιορίζοντας τις ανάγκες της - και μαστιγωνόταν για να συμπληρώσει το εισόδημά της. Όμως η χώρα δεν χρειάζεται πλέον ξένα λεφτά και ζει με τα δικά της. Έτσι, αν και η συμφωνία ανταμοιβής του μαστιγώματος ισχύει ακόμα, η χώρα δεν κάνει χρήση της συμφωνίας.
Καταλαβαίνουμε λοιπόν, ότι όσες υπογραφές και να έχουμε βάλει στο μνημόνιο και ό,τι κι αν έχουμε υποσχεθεί, δεν είναι δεσμευτικό και δεν μας επιβάλεται, αλλά είναι προϋπόθεση για την παροχή βοήθειας. Το μνημόνιο δεν είναι ανάγκη να το σκίσουμε για να λήξει. Το μνημόνιο ισχύει όσο χρειαζόμαστε λεφτά. Θα έλεγα ότι είναι δεσμευτικό για τους δανειστές, διότι αυτοί είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν την κάθε καμτσικιά. Άν η διάρκεια του μνημονίου παρέλθει, τότε όσο και να μαστιγωνόμαστε, δεν θα μας δώσει κανένας λεφτά, αφού η συμφωνία δεν ισχύει για πάντα.
Με την βοήθεια του κ. Τρισέ έχουμε καταλάβει ότι το κλουβί του μνημονίου δεν έχει πόρτα, δεν μας φυλακίζει, δεν μας παγιδεύει, δεν χρειάζεται να το σπάσουμε και κανένας δεν μας έβαλε με το ζόρι σε αυτό. Το μνημόνιο δεν υπάρχει! Το μόνο υπαρκτό είναι η χρεοκοπία και τα ελλείμματα.
Η εικόνα, όμως, που δώσαμε δεν είναι ακριβής, διότι - στην πραγματικότητα - ο μαστιγούμενος δεν είναι ο ίδιος με αυτόν που παίρνει την αμοιβή. Θα έχετε, ασφαλώς, ακούσει τους πολιτικούς μας να λένε πόσο ανησυχούν για να μην χαθούν οι θυσίες του ελληνικού λαού. Άθελά τους αποκαλύπτουν την αλήθεια: το μαστίγωμα γίνεται στην πλάτη του ελληνικού λαού, ενώ την αμοιβή εισπράτει "η χώρα", "ο τόπος", η "οικονομία", οι "αρχές".
Οι αμοιβή δίνεται στις "αρχές" ώστε να κάνουν το μαστίγομα υποχρεωτικό. Διότι η Ελλάδα είναι κράτος και δημιουργός δικαίου και μπορεί να κάνει νόμους (εφαρμοστικούς) που είναι υποχρεωτικοί και έχουν όργανα που τους επιβάλλλουν, όπως τα δικαστήρια, οι εφορίες, τα υπουργεία και άλλοι θεσμοί.
Στην πραγματικότητα το σενάριο είναι ως εξής: Φαντάσου ότι σε πιάνει ο πρωθυπουργός και σε δένει σε μια καρέκλα. Για κάθε χτύπημα που σου δίνει με το μαστίγιο εισπράττει ένα ποσό. Αν δεν σε χτυπήσει δεν παίρνει τίποτα. Το μνημόνιο είναι η ταρίφα αμοιβών του δημίου. Το μνημόνιο δεν είναι δεσμευτικό, αλλά αποφέρει όφελος και δίνει κίνητρο.
Το σημαντικό είναι ότι όσοι - δήθεν - ανησυχούν να μην πάνε στράφι οι θυσίες του ελληνικού λαού, ευχαριστούν τον θεό που οι θυσίες τους δίνουν δουλειά και μεροκάματο. Είναι βρώμικη δουλειά, αλλά κάποιος πρέπει να την κάνει. Αυτοί μένουν στο Ευρώ. Για σένα έχει "μόρια".
* http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=594333&h1=true#commentForm
Τί σημαίνει αυτή η σύντομη φράση του τέως Διευθυντή της ΕΚΤ; Είναι η πιο περιληπτική, ουσιώδης και συνάμα λεπτομερής περιγραφή του μνημονίου. Ας τη δούμε με εικόνες:
Φαντάσου ότι είσαι σε ένα δωμάτιο με ένα τραπέζι και ένα μαστίγιο, απλωμένο πάνω σε αυτό. Κάποια στιγμή μπαίνει μέσα ο Τόμσεν και σου λέει ότι κάθε φορά που θα χτυπάς την πλάτη σου με το μαστίγιο, θα σου δείνει 1 εκατομμύριο Ευρώ. Έτσι, αν για παράδειγμα χρειάζεσαι πέντε εκατομμύρια Ευρώ, θα πρέπει να χτυπήσεις 5 φορές την πλάτη σου με το μαστίγιο και αμέσως θα σου δωθεί το αντίστοιχο ποσό. Αν δεν αντέχεις το μαστίγωμα, μπορείς να μην το κάνεις, αλλά δεν θα σου δωθεί κανένα ποσό. Με άλλα λόγια, από την μία κανένας δεν σε υποχρεώνει να κάνεις θυσίες, αλλά από την άλλη οι θυσίες αμοίβονται, ώστε να έχεις κίνητρο εκτέλεσής τους. Υπό αυτή την έννοια, το μνημόνιο δεν έχει τίποτα "τιμωρητικό".
Όταν ακούς ότι οι ελεγκτές της τρόικας έρχονται για έλεγχο, σημαίνει ότι ο Τόμσεν έρχεται να διαπιστώσει αν έχεις μαστιγωθεί. Κοιτά την πλάτη σου, μετρά τις ουλές και σου δίνει ένα προσυμφωνημένο ποσό για κάθε ουλή.
Η πρόσφατη -προεκλογική- παράταση του μνημόνιου, σημαίνει ότι αναβλήθηκε ο έλεγχος για αργότερα, διότι δεν αντέχουμε να μαστιγωθούμε άμεσα. Έτσι δεν πήραμε λεφτά, αλλά θα έχουμε την δυνατότητα να τα κερδίσουμε κάποια άλλη στιγμή. Με θυσίες.
Όταν ακούς ότι η τάδε χώρα που είχε υπογράψει μνημόνιο, εξήλθε από αυτό πρόωρα ή βγήκε οριστικά από το μνημόνιο, σημαίνει ότι για κάποιο διάστημα η χώρα αυτή χρειαζόταν λεφτά - που δεν τα έβρισκε από αλλού ή δεν τα εξοικονομούσε περιορίζοντας τις ανάγκες της - και μαστιγωνόταν για να συμπληρώσει το εισόδημά της. Όμως η χώρα δεν χρειάζεται πλέον ξένα λεφτά και ζει με τα δικά της. Έτσι, αν και η συμφωνία ανταμοιβής του μαστιγώματος ισχύει ακόμα, η χώρα δεν κάνει χρήση της συμφωνίας.
Καταλαβαίνουμε λοιπόν, ότι όσες υπογραφές και να έχουμε βάλει στο μνημόνιο και ό,τι κι αν έχουμε υποσχεθεί, δεν είναι δεσμευτικό και δεν μας επιβάλεται, αλλά είναι προϋπόθεση για την παροχή βοήθειας. Το μνημόνιο δεν είναι ανάγκη να το σκίσουμε για να λήξει. Το μνημόνιο ισχύει όσο χρειαζόμαστε λεφτά. Θα έλεγα ότι είναι δεσμευτικό για τους δανειστές, διότι αυτοί είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν την κάθε καμτσικιά. Άν η διάρκεια του μνημονίου παρέλθει, τότε όσο και να μαστιγωνόμαστε, δεν θα μας δώσει κανένας λεφτά, αφού η συμφωνία δεν ισχύει για πάντα.
Με την βοήθεια του κ. Τρισέ έχουμε καταλάβει ότι το κλουβί του μνημονίου δεν έχει πόρτα, δεν μας φυλακίζει, δεν μας παγιδεύει, δεν χρειάζεται να το σπάσουμε και κανένας δεν μας έβαλε με το ζόρι σε αυτό. Το μνημόνιο δεν υπάρχει! Το μόνο υπαρκτό είναι η χρεοκοπία και τα ελλείμματα.
Η εικόνα, όμως, που δώσαμε δεν είναι ακριβής, διότι - στην πραγματικότητα - ο μαστιγούμενος δεν είναι ο ίδιος με αυτόν που παίρνει την αμοιβή. Θα έχετε, ασφαλώς, ακούσει τους πολιτικούς μας να λένε πόσο ανησυχούν για να μην χαθούν οι θυσίες του ελληνικού λαού. Άθελά τους αποκαλύπτουν την αλήθεια: το μαστίγωμα γίνεται στην πλάτη του ελληνικού λαού, ενώ την αμοιβή εισπράτει "η χώρα", "ο τόπος", η "οικονομία", οι "αρχές".
Οι αμοιβή δίνεται στις "αρχές" ώστε να κάνουν το μαστίγομα υποχρεωτικό. Διότι η Ελλάδα είναι κράτος και δημιουργός δικαίου και μπορεί να κάνει νόμους (εφαρμοστικούς) που είναι υποχρεωτικοί και έχουν όργανα που τους επιβάλλλουν, όπως τα δικαστήρια, οι εφορίες, τα υπουργεία και άλλοι θεσμοί.
Στην πραγματικότητα το σενάριο είναι ως εξής: Φαντάσου ότι σε πιάνει ο πρωθυπουργός και σε δένει σε μια καρέκλα. Για κάθε χτύπημα που σου δίνει με το μαστίγιο εισπράττει ένα ποσό. Αν δεν σε χτυπήσει δεν παίρνει τίποτα. Το μνημόνιο είναι η ταρίφα αμοιβών του δημίου. Το μνημόνιο δεν είναι δεσμευτικό, αλλά αποφέρει όφελος και δίνει κίνητρο.
Το σημαντικό είναι ότι όσοι - δήθεν - ανησυχούν να μην πάνε στράφι οι θυσίες του ελληνικού λαού, ευχαριστούν τον θεό που οι θυσίες τους δίνουν δουλειά και μεροκάματο. Είναι βρώμικη δουλειά, αλλά κάποιος πρέπει να την κάνει. Αυτοί μένουν στο Ευρώ. Για σένα έχει "μόρια".
* http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=594333&h1=true#commentForm
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου