Σκληρή διαπραγμάτευση της κυβέρνησης: 
(Η τρόικα αμύνεται με αυταπάρνηση απένατι στις παράλογες απαιτήσεις των Ελλήνων αξιωματούχων)

Άδωνις :-Ποιος μιλάει?

Παίκτης: -Ο Τόμσεν?

Άδωνις: -Ο Τόμσεν ο ψιλικατζής? Κατάλαβα. Πάλι για τσίχλες θα παίζουμε.

Τόμσεν: - 500 απολύσεις μπρος και άλλες 1.000 πίσω.

Άδωνις: - Σκύψε να σε γαμήσω! Αναρωτιέμαι αν αξίζω να παίζω με  με κάτι ψωμόλυσες σαν και του λόγου σου. Απορώ που σας βρίσκουν και σας βάζουν στο ΔΝΤ?  Ήθελα νά ‘ξερα! Από την Κομουνδούρου σε ψώνισαν?

Τόμσεν: - Περιμένω να ακούσω το ποντάρισμα σου, χωρίς άλλα σχόλια!

Άδωνις: - Τι να ποντάρω ρε φτωχομπινέ? Ακόμα και με διπλά να πάω, για ψυχικό παίζω. Πές ρε παιδάκι μου: «100.000 απολύσεις» να σε παραδεχτώ! Κανονικά έπρεπέ τώρα να πάρω τη Λαγκάρντ και να ζητήσω να με προσλάβει στη θέση σου. Τσικιρικιτζή! Ξεφτυλίζεις κοτζάμ ΔΝΤ.

Τόμσεν: -Θα παίξεις ή θα μας μας ζαλίζεις  την τρόϊκα? Παίξε ή πήγαινε ντούκου.

Άδωνις: - Εγώ λέω να πιάσουμε καμιά σβούρα, να παίξουμε κανένα «πάρτα όλα» για το καλό του νέου χρόνου. Δεν είσαι ‘συ παίχτης για μπόμπα χαρακίρι με πιπίνι και παράθυρο.

Τόμσεν: -Ξημερώσαμε ρε  Άδωνι,  και δεν θα προλάβεις να βγεις στις αγορές με τις μαλακίες σου. Λέγε πόσους θέλεις να τελειώνουμε!

Αδωνις: -Ένα εκατομμύριο!

Όλι Ρεν: -Και που θα το βρεις το ένα εκατομμύριο, ρε γατάκι Άδωνι? Ακόμα και μαζί με τους παπάδες, ούτε 800.000 δε μαζεύετε.

Άδωνις: -Έχω συνεννοηθεί με τον Ράϊχενμπαχ. Ούτε παπάδες, ούτε ρηγάδες! Θα απολύσουμε και άλλους 200.000 από το γερμανικό Δημόσιο, συμπληρωματικά, «για να έρθει ανάπτυξη». Χα, χα! Καλό, ε?

Στουρνάρας:- Και δηλαδή .... άμα παίξεις από χέρι τα ρέστα σου, εμείς τι θα παίξουμε? Θα απολύσουμε και άλλα δυο εκατομμύρια από το αγγλικό δημόσιο, «για να πατάξουμε τα συντεχνειακά συμφέροντα»?

Άδωνις:- Είσαι και μαλάκας, είσαι και Στουρνάρας. Ρε, δεν πας να παίξεις καμιά "μονόπολη" με τη φουκαριάρα τη μάνα σου, που παίρνει σύνταξη 400 Ευρώ, η κακομοίρα? Ρε, εγώ αν ήμουν στη θέση σου, «έτσι» να έκανα, θα έβρισκα δυο –τρία εκατομμυριάκια να τους απολύσω. Πάρε από τον ιδιωτικό τομέα! Έτσι κι αλλιώς, συντάξεις δεν θα έχεις να τους δώσεις. Διώξ’ τους τώρα, πριν γεράσουν, γιατί μετά θα έχουν πολλά έξοδα και απαιτήσεις: φάρμακα, εφάπαξ, εξετάσεις, wi-fi. Ρε, όλα εγώ θα τα σκέφτομαι σε αυτό το τραπέζι?  

Όλι Ρεν:-Μα, είπαμε να απολύσετε κανένα δημόσιο υπάλληλο, για να ελαφρυνθεί η ιδιωτική οικονομία από το βάρος του σπάταλου δημοσίου. Και σεις θα απολύσετε από τον ιδιωτικό?

Άδωνις: -Μα υπάρχει καλύτερο ξελάφρωμα του ιδιωτικού τομέα, από το να του πάρεις τους πανάκριβους, τεμπελχανάδες, εργαζομένους και να τους δώσεις ισάριθμους, φτηνούς, ανασφάλιστους και ξεκούραστους λαθρομετανάστες? Αν δεν τους απορροφήσουμε άμεσα, θα μας τους πάρει καμιά Γερμανία  και άντε να βρεις καινούριους μετά. Πώς θα έρθει ανάπτυξη, όταν σου στραβομουτσουνιάζει ο Έλληνας  με τα 200 Ευρώ του «Τζάμπο»? Σου δίνω δουλειά, κύριε! Θες και λεφτά από πάνω? Σιγά μη σου κάνουμε και καμιά πίπα.

Τόμσεν:- Άμα είναι να απολύουμε ό,τι κινείται, εγώ λέω να περιμένουμε λίγες μέρες ακόμα για να απολυθεί η τελευταία ΕΣΣΟ στρατευσίμων.

Άδωνις: - Γειά σου ρε  Τόμσεν παιχταρά! Έχεις πιάσει το νόημα της “κινητικότητας” : "απολύεται ό,τι κινείται".

Διυλίζοντας τον ταξιτζή, καταπίνω τον τραπεζίτη.

H ελληνική οικονομία δεν πρόκειται ποτέ ξανά να αρμενίσει ορθά, διότι τα χρόνια της κραιπάλης που προηγήθηκαν έχουν "στραβώσει τον γιαλό" της πραγματικής οικονομίας.

Σκεφτείτε πόσο δάκρυ έχει χυθεί από τον επιχειρηματικό κόσμο (΄τόσο τους κρατικοδίαιτους όσο και τους  ... τίμιους) για την αύξηση του ΦΠΑ κατά 5% (στην εστίαση 10%) την αύξηση των καυσίμων κατά 100% (λόγω ΕΦΚ), το "χαράτσι" κλπ. Οι αυξήσεις αυτές συνέβησαν μετά την εμφάνιση της κρίσης.Όλοι συμφωνούμε ότι αυτή η στρατηγική αύξησε σε ένα ποσοστό τα κόστη και επηρέασε δυσμενώς την βιωσιμότητα των επιχειρήσεων και την ανταγωνιστικότητα προϊόντων και υπηρεσιών, λόγω των φόρων.

Διυλίζουμε τον κώνωπα και καταπίνουμε την κάμηλο: Ξεχνάμε όμως ότι πριν την κρίση, οι τιμές των προϊόντων αυξήθηκαν απότομα με την εισαγωγή του Ευρώ. Οι αυξήσεις αφ' ενός δεν οφειλόταν στους φόρους (που ήταν χαμηλότεροι) και αφ' ετέρου ήταν πολύ μεγαλύτερες (της τάξης του 300%).

Αν οι πρόσφατοι φόροι ανέβασαν τα κόστη και μείωσαν την ανταγωνιστικότητα, καθιστώντας την ανάπτυξη ΜΗ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ εξαγγελία, ας αναλογιστούμε πόσο περισσότερο είχαμε "πυροβολήσει τα πόδια μας"  την δεκαετία του '90 της "ισχυρής Ελλάδας". Η ρευστότητα δημιούργησε πληθωρισμό, εκτοξεύοντας τις τιμές και κόστος ανά μονάδα παραγόμενου προϊόντος, σε όλους τους τομείς. Ταυτόχρονα οι εισαγωγές κατέστησαν  κάθε παραγωγή άσκοπη και ΖΗΜΙΟΓΟΝΑ. Το ξεχείλωμα του εμπορικού ισοζυγίου εκείνης της εποχής είναι αποτέλεσμα της απαξίωσης της ελληνικής παραγωγής. Το οξύμωρο είναι ότι το εμπορικό έλλειμμα της χώρας συζούσε αρμονικά με μια ανάπτυξη του 4% !!! Μαγικό και ανεξήγητο; Την δεκαετία που η ελληνική μεταποίηση "αποθέωνε το ... Λέβα" και γύριζε την πλάτη στο "σέξυ" Ευρώ, η ελληνική φάμπρικα έβαζε λουκέτο και μετακόμιζε στην Βουλγαρία - αφήνοντας πίσω της ανέργους, που αγόραζαν από τις λαϊκές ... πατάτες Αιγύπτου - η Ελλάδα είχε ανάπτυξη ζηλευτή. Η ανάπτυξη όμως δεν οφειλόταν στον πλούτο, αλλά στο χρήμα από την ... Δανεία. Το δανεικό!

Όταν η πραγματική "ατμομηχανή" της ελληνικής οικονομίας (τα δάνεια) "βάρεσε μπιέλα", δεν διαθέταμε μια νέα ατμομηχανή (πραγματική οικονομία) που θα την αντικαθιστούσε  Το τρένο αυτή τη στιγμή έχει ακινητοποιηθεί σε μια ανηφόρα (σκληρό Ευρώ) και δίχως μηχανή που να τραβάει ... το παίρνει ο κατήφορος προς τα πίσω (ύφεση).

Το πρόβλημα για κάθε επιχείρηση είναι το οικονομικό περιβάλλον. Τα λειτουργικά κόστη είναι πανάκριβα, αλλά οι τιμές πώλησης δεν μπορούν να ξεπεράσουν το κόστος παραγωγής (δημιουργώντας ζωτικό κέρδος), διότι περιορίζονται από τη τιμή των εισαγομένων ανταγωνιστών τους. Οι δε καταναλωτές δεν διαθέτουν αεριτζίδικη ρευστότητα για να στηρίξουν αύξηση τιμών πάνω από το κόστος. Η ελληνική παραγωγή, αν και παράγει προϊόντα, δεν μπορεί να παράξει κέρδη. Είναι "συστημικά" προγραμματισμένη ("από χέρι") να παράγει ζημίες. Μόνο περιθώριο κέρδους πλέον (για λόγους επιβίωσης), είναι η φοροδιαφυγή, η χρήση μαύρης εργασίας και το "φέσωμα" των προμηθευτών.

Το οικονομικό περιβάλλον είναι η απόλυτη συστημική παράμετρος και η μεταρρύθμισή του είναι η μητέρα όλων των δομικών μεταρρυθμίσεων. Αντί να πούμε την αλήθεια και να ζητήσουμε την μεταρρύθμιση του νομίσματος και του συστήματος τιμών, ασχολούμαστε με δημιουργία "επικοινωνιακών" make-up. Είναι δυνατόν η κρίση στην Ευρώπη και την Αμερική να προήλθε από την έλλειψη μεταρρύθμισης .... στην συντεχνία των ταξιτζήδων? Και την ίδια ώρα να μην χρειάζεται καμιά μεταρρύθμιση η συντεχνία των τραπεζιτών? Είναι δυνατόν η χώρα να πτώχευσε επειδή δεν ήταν απελευθερωμένο το επάγγελμα του περιπτερά? Είναι δυνατόν να μην σχετίζεται με την ανεργία και την ύφεση η πλημμύρα εισαγομένων προϊόντων, που εκτοπίζουν την τοπική παραγωγή? Η λύση στην ανεργία θα προέλθει από το άνοιγμα του επαγγέλματος του Δικηγόρου? Το Ευρώ είναι δυνατόν να μην έχει σχέση με την κρίση όταν καταρρέουν 5 χώρες που το χρησιμοποιούν ως νόμισμα και ευημερούν όσες διατηρούν δικό τους νόμισμα εντός ΕΕ?


Συμφωνώ με τον επικεφαλής της Goldman Sachs ότι "δεν καταλαβαίνω από που θα προέλθει η ανάπτυξη στην Ελλάδα".

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22770&subid=2&pubid=63778121

Μάλλον ο κύριος αυτός δεν ξέρει ότι όπου υπάρχει ένα "θέλω" υπάρχει και ένας δρόμος (προς την χρεοκοπία).
Μάλλον ο σύντροφος Κόεν δεν καταλαβαίνει ότι η ανάπτυξη έρχεται επειδή ο "μέγας τιμονιέρης"  Σαμαράς "θα φάει σίδερα για να φέρει επενδύσεις" και επειδή "μιλά με τον θεό".